De afgelopen dagen waren zó warm dat het voelde alsof de zon een persoonlijk wraakzuchtig gevecht met ons had aangegaan. De hitte was niet alleen verzengend, maar ook allesomvattend, een constante herinnering dat zelfs de lucht die we inademden aan het branden was. Het was alsof de stad in een gigantische sauna was veranderd, met als enige verschil dat er geen uitknop was. Het asfalt onder je voeten leek te smelten, en het was alsof je zweet zelfs aan het zweten was. Elk stapje dat je zette, elk stukje schaduw dat je probeerde te vinden, bracht slechts tijdelijk verlichting. De hitte achtervolgde je overal, een onzichtbare vijand die elke porie van je huid binnendrong.
In deze verzengende hitte was het dan ook geen wonder dat mensen wanhopig op zoek gingen naar verkoeling. Ventilatoren draaiden op volle toeren, maar het leek wel alsof ze alleen maar hete lucht rondbliezen. De airco’s waren overuren aan het draaien, maar zelfs zij konden de temperatuur niet meer baas. Het enige dat restte was het zoeken naar water, die vloeibare oase van verkoeling in deze woestijn van hitte.
