Het was een rustige avond in een woonwijk in Brabant, totdat plotseling geschreeuw de stilte doorbrak. Twee mannen stonden midden op straat, verwikkeld in een felle woordenwisseling. Hun stemmen klonken luid en scherp, en het geluid van gebalde vuisten en nare woorden trok de aandacht van de buurtbewoners.
Twee vrouwelijke agenten arriveerden snel ter plaatse. Ze zagen onmiddellijk de ernst van de situatie en liepen met snelle passen naar de ruziënde mannen toe. De ene agente, een vrouw met een strakke knot in haar blonde haar, stapte kordaat naar voren. “nou ga je op de grond, ik taser je gewoon”
De andere agente, een vrouw met bruin haar, trok haar taser ook. Ze keek waarschuwend naar de donkere man die duidelijk de agressor was. Hij reageerde echter niet op hun bevelen en bleef de andere man bedreigen.
De donkere man weigerde te luisteren. Zijn ogen flikkerden van woede en hij leek vastbesloten om door te gaan met zijn aanval. De agentes besloten de taser op hem te richten.
Eigenwijs en onverzettelijk deed de man nog een stap naar voren, klaar om toe te slaan. Dat was het moment waarop de agenten geen andere keuze meer hadden. Een snelle beweging, een scherp geluid, en de taser raakte zijn doel. De man verstijfde, zijn spieren verstrakten en hij zakte langzaam in elkaar. Eigen schuld..
